|
|
|
|
Pradawna rasa
Do Khyi, jak nazywany jest w swej ojczyźnie mastif tybetański, jest prawdopodobnie rasą psa domowego, ukształtowaną w wysokich Himalajach.
Najstarszy przekaz o tych psach pochodzi z roku 1121 przed naszą erą - stary dokument twierdzi, że Lju, plemię z terenu wschodnich Chin,
ofiarowało w prezencie cesarzowi Wu Wang psa wyjątkowo dużych rozmiarów.
Kolejnych informacji dotyczących mastifów tybetańskich dostarczył Marco Polo podczas podróży w 1271r. Twierdził on, że ludy Tybetu hodują
potężne i szlachetne psy, dogi tak duże, że przypominające wielkością osły, a tak doskonałe, że bez problemu używane są do polowań na dzikie
zwierzęta w tym także woły. Mastif tybetański w swojej ojczyźnie służył jako pies pasterski, zaganiający, stróżujący obronny i również juczny.
Powierzano mu zadanie pilnowania stad owiec i kóz, ochronę domów i osad przed złodziejami i dzikimi zwierzętami. W jednej z relacji z
podróży czytamy, że psy te uwiązywane były przy wejściach do namiotu, co uniemożliwiało kradzież i zbliżanie się obcych. Tybetańczycy
wierzyli, że do kyhi powinien być duży i silny, zazwyczaj o czarnym umaszczeniu najchętniej z białymi lub brązowymi plamkami na głowie.
Wynikało to z wierzenia, że pies poprzez te znaczenia widzi nawet, kiedy śpi, są one dodatkową parą oczu zwiększającą jego czujność.
Mastif tybetański przybył do Europy w XIX wieku. Pierwsza hodowla powstała w Anglii około roku 1928(hodowla Mrs Bailey). Niestety, ślady po
psach z hodowli pani Bailey zanikły po 1945 roku i hodowcy musieli zaczynać niejako od nowa, co było tym trudniejsze, że wskutek przemian
politycznych po II wojnie nie można było już sprowadzać psów wprost z Tybetu. Na pierwszy miot trzeba było czekać aż do 1975 roku, kiedy
to w USA narodziły się szczenięta, po parze rodziców sprowadzonych z Nepalu. Od 1979 roku pojawiały się sporadycznie mioty w Europie -
pierwszy w Holandii, a później w Niemczech, Szwajcarii, Szwecji i Francji. Wzorzec rasy został ustanowiony w 1982 roku, a zmieniony w 1990,
kiedy to także sprowadzono pierwsze psy tej rasy do Polski.
|
Urodzony strażnik
Pies z grupy molosów. Podobnie jak wszyscy przedstawiciele tej grupy, mastif tybetański jest psem spokojnym i opanowanym. Jest bardzo pewny
siebie i świadomy swojej siły. Psy tej rasy maja nie tylko imponującą posturę i równie potężny głos, ale także wrodzony i bardzo silny
instynkt obrończy. Jest zdecydowanie nie ufny wobec obcych i umie ich solidnie nastraszyć. W dodatku jest tak czujny że nic nie ujdzie jego
uwadze. Psy te w zasadzie nie wpadają w złość bez istotnego powodu - jeśli intruz wchodzi na chroniony teren w towarzystwie członka rodziny,
to pozornie możnaby sądzić, że pies go nie zauważył . Mastif tybetański jest stróżem ze wszech miar godnym zaufania.
|
|
Wychowanie i zachowanie
Mastify tybetańskie to psy niezależne o niezwykle zrównoważonym temperamencie. Są bardzo pojętne i inteligentne. Zwykle zanim posłuchają
polecenie najpierw głęboko zastanowią się czy to czego od nich wymagamy jest rozsądne. W kontaktach z tego rodzaju psami należy pamiętać o
ustaleniu hierarchii stosunków.
Musi być ona jasna dla obu stron i nie ulegać jakimkolwiek wątpliwościom. Poza domem pomimo budzącego respektu wyglądu NIE JEST psem
niebezpiecznym. Żyje w zgodzie z innymi zwierzętami mieszkającymi z nim pod jednym dachem.
Ten rdzenny mieszkaniec wysokich gór jest bardzo odporny na warunki pogodowe. Bez uszczerbku na zdrowiu może w zimie spać poza domem, jeśli
tylko ma do dyspozycji budę. Uwielbia przebywać na świeżym powietrzu choćby dlatego, że nigdy nie traci zapału do stróżowania.
Psy te już w Tybecie doskonale rozumiały się z dziećmi należącymi do rodziny. Mastif tybetański jest psem bardzo cierpliwym i tolerancyjnym,
a na dodatek bardzo lubi zabawy.
Zazwyczaj zachowuje się przyjaźnie, jest miłym towarzyszem u boku człowieka i pieszczochem całej rodziny.
|
|
Pielęgnacja
Dog tybetański ma jedwabistą, półdługą sierść. Utrzymanie w porządku jego szaty nie wymaga zachodu. Zwłaszcza ze linieje tylko raz w roku.
W tym okresie należy wyczesywać go starannie. Na uwagę zasługuje fakt, że sierść jest BEZZAPACHOWA I HIPOALERGICZNA.
Zdrowie
Lekarze weterynarii raczej nie zbiją na mastifach tybetańskich fortuny gdyż jest to rasa pierwotna, bardzo odporna na choroby. Suki mają
cieczkę raz w roku, zazwyczaj jesienią lub z początkiem zimy.
|
Żywienie
Mastif tybetański zadowoli się skromnym posiłkiem. Często zjada o wiele mniejsze porcje niż psy mniejszych rozmiarów. Polubi gotowy,
pełnowartościowy pokarm, jak i jedzenie przygotowane w domu. W pierwszym roku życia psa, kiedy osiąga on maksymalny wzrost i wagę, trzeba
zwrócić szczególną uwagę na jakość i ilość jego pożywienia. Pokarm powinien zawierać niezbędne dla zdrowia składniki, ale w żadnym wypadku
nie może być ciężko strawny i nadmiernie bogaty w białko.
|
|
|
|
